EPlaKKa

De EPlaKKa, ESAC Plastic Klim Kampioenschap, wordt elk jaar gehouden om te bepalen wie de beste klimmer en klimster van de ESAC zijn. Winnaars van deze toffe competitie krijgt de befaamde EPlaKKa wisselbak.

Wall of Fame

De winnaars, en trotse bezitters van de wisselbeker van de afgelopen edities!

Jaar Winnaars Heren Winnaars Dames

1994 Marcel Heemskerk        Henriëtte Ederveen

1995 Harold Moody                Pauline van de Broeke

1996 Harold Moody                Pauline van de Broeke

1997 Ton van den Berg          Pauline van de Broeke

1998 Leo Broekmans             Yvonne Hermens

1999 Leo Broekmans en        Tessel Doucet

                Ton van den Berg   

2000 Ton van den Berg          Hélène  Brouard

2001 Michel Dickhaut             Annemieke Adams

2002 Frank Koppens               Katerina Musialkova

2003 Michel Dickhaut             Neeltje Tops

2004 Frank Koppens               Judith van der Geijn

2005 Frank Koppens            Judith van der Geijn

2006 Adam van Eekeren   Judith van der Geijn

2007 Martijn Dijkhuizen         Wanda Idelovica

2008 Fred van Nijnatten        Mariska Veldink

2009 Fons Pijpens                   Anke Baltussen

2010 Fons Pijpens                   Eef Brouns

2011 Corien Prins                    Corien Prins

2012 Fred van Nijnatten         Corien Prins

2013 Corien Prins                    Bas Walgers

2014 Jasper Lanters                Marijke de Kroes

2015 Bas Walgers                    Sanne Maas

2016 Bram van Kasteren        Femke de Bot

2017 Bram van Kasteren        Eva Vink


EPlaKKa 2018

De EPlaKKa commissie is altijd op zich naar enthousiaste leden! Wil je graag deze wedstrijd organiseren? Neem dan contact op met het huidige bestuur. 


EPlaKKa, volgens Loe

Om vast lekker te worden voor deze kei leuke wedstrijd, kun je hier een stukje lezen van een EPlaKKa Kampioen:

Loe

Yeah, it's that easy!

...je treedt uit
je lichaam...

Klimmen is een sport van lichaam en geest. Het lichaam moet als vanzelf klimmen, maar toch gestuurd door een sterke geest. De mentale rust gaat over in een trance. Mens en rots worden één. De grepen dienen zich aan daar waar je tast. Je voet gaat als vanzelf naar de juiste tree. Het bewustzijn vervliegt, je treedt uit je lichaam, en je ziet jezelf. Bewegen. Soeplesse, geen vermoeidheid, geen pijn, geen angst. Slechts een universum van rots en oneffenheden en blauwe lucht. Warmte, koude, wind, ze zijn van een andere wereld, een wereld die ik niet ken.

...De stalen schakels
binden je weer vast...

Een gevoel van zweven. Zwaartekracht? Vogels kennen ook zwaartekracht, maar ze vliegen toch. En ik, ik klim. Ik klim in een oneindige wereld van steen, miljoenen jaren oud en ik hoor erbij, ik ben er één mee, ik leef en kan voor altijd leven in dit ene moment. Een blinkend stuk staal, een ketting. Het universum van de klimmer, de sportklimmer, het eindigt bij de ketting. De stalen schakels binden je weer vast aan deze wereld, je zekeraar roept, ben je er al, het is koud hier, schiet eens op! Hij roept je ziel terug in je lichaam, maar je wilt niet. Kon ik maar, klimmen op die andere planeet, voor altijd. Rots en steen en eeuwigheid. 

...om de winst van
een hondenbak...

Wat doe ik dan hier? Hout en plastic en een gevoel van wat doe ik hier? Strijd met anderen, om de winst van een hondenbak. De wand is geen vriend maar je grootste vijand, vechten van greep naar greep. Het staat mijlenver van dit gevoel, wat slechts sporadisch optreedt. Het gevoel waarvoor je klimt. De lege geest, vol van, van, ja, van wat? Van klimmen, op die andere wereld, binnen in jezelf en daarbuiten!

Een klimwedstrijd, het Eplakka. Gewoon, twee grepen verder dan de rest. Yeah, it's that easy!